Laissez-faire

Vanmorgen was het alweer zover.

De wekker.
Niet voor mij, maar voor Peter. Zijn vakantiedagen zijn op en dus moet er weer gewerkt worden. Terug in de structuur. Terug in de routine. En voor mij betekent dat vooral: terug in het hoofd.

Doordat ik, naast mijn werk als trouwambtenaar en schrijfster, ook in het onderwijs werk, heb ik de bonus dat er zo’n twaalf weken per jaar zijn waarin ik niet naar school hoef. Let op: dat zijn géén twaalf weken vrij. Voordat iemand nu denkt: ja hoor, onderwijs… Nee. Maar het betekent wel dat er twaalf weken zijn waarin de dingen anders lopen dan in de andere veertig.
En daar ga ik goed op. Heel goed zelfs. Zodra het kan, pak ik mijn tas en zoeffff… daar ga ik. Daar gaan we.

Weg.

De ene keer is het vakantie. De andere keer is het een reis. Soms is het vooral relaxen. Het belangrijkste ingrediënt is eigenlijk altijd hetzelfde: weg uit het voor mij nog altijd wat benauwde Helmond. De plek waar mijn kinderen geboren zijn, waar ik vriendschappen heb opgebouwd en verder… baksteen. Nog wat baksteen. Een weg. Een drukke weg. Nog wat baksteen.

Lucht waarvan mijn longen niet onmiddellijk een vreugdedansje doen.
En voor mijn nieuwsgierige hoofd nét iets te weinig om de hoek waarvan ik denk: goh, wat zou daar nou weer zijn? En voordat iemand uit Helmond nu boos wordt: ja hoor, we hebben ook groen. Je moet alleen soms even zoeken.

Kortom: ik ga graag weg. Naar plekken waar ik nieuwsgierig naar ben. Zo ben ik de laatste jaren behoorlijk lekker bezig met mijn lijstje. Hoewel ‘afvinken’ eigenlijk veel te negatief klinkt. Alsof ik ergens met een clipboard sta: Ierland? Check. Volgende. Nee.

Ik geniet intens van het zijn op plekken waar ik graag naartoe wilde. Zo ook deze zomer. En ik neem je in deze blog mee in hoe dat bij mij werkt. En als dat bij jou anders werkt, is dat minstens zo prima.

Ik vertrek. Zonder stress. Mijn vakantie, reis, vrije tijd – hoe je het ook wilt noemen – begint eigenlijk op het moment dat ik niet meer voortdurend met mijn hoofd hoef te werken. Dan gaat het stromen. Ik pak mijn tas. Zonder lijstje, want heel eerlijk: bijna alles is ergens anders ook te koop. Paspoort en bankpas zijn vrij essentieel en daar houdt het wat mij betreft zo ongeveer mee op.

Ik vind het trouwens fascinerend dat wij mensen – en ja, ik doe er zelf net zo hard aan mee – koffers vullen met spullen van thuis. Waarom eigenlijk? Omdat ze onmisbaar zijn? Omdat ze een verlengstuk zijn van wie we zijn? Omdat we drie weken niet zonder die ene broek kunnen? Interessant onderwerp. Maar goed. Andere blog.
Ik ga op reis en neem mee… veel te veel spullen die blijkbaar toch onmisbaar bleken. En Peter. Die laatste bleek daadwerkelijk onmisbaar. Mijn reisgenoot. Mijn partner in crime.

Samen op weg voor een rondreis door Ierland en Noord-Ierland.
En het was fantastisch!!!

Ik zou natuurlijk een ‘dump’ kunnen maken. Dat is blijkbaar gebruikelijk als je terugkomt van vakantie: op Instagram heel veel van je mooiste foto’s bij elkaar gooien. Zo van: voilà, daar is de reis. Alleen mijn mooiste plaatjes staan niet op Instagram. Die zitten in mij.

En ik merkte al voordat we naar huis gingen dat ik ze begon te koesteren. Omdat ergens richting het einde van de reis dat stemmetje kwam: Oh god… we moeten terug. Ik wil niet. Want als ik reis, ben ik zo ontzettend één met mezelf.
Daar zijn plezier, spontaniteit, speelsheid, verbeeldingskracht en uitdagingen. Er is geen strakke structuur. Er hoeft weinig en toch loopt het eigenlijk allemaal volgens plan.

Misschien juist wel omdat niemand mij vertelt wat er moet. Ik neem vanzelf verantwoordelijkheid. Ik regel dingen. Ik maak keuzes. Ik los iets op als het anders loopt. Ik bepaal waar we heen gaan, waar we slapen en wanneer we vertrekken. Het overkomt me niet. Ik blijf zelf achter het stuur. Letterlijk deze keer trouwens. En wat een gave uitdaging was het om links te rijden én links te schakelen.

Dus ja, tijdens het reizen gebruik ik mijn hoofd natuurlijk ook. Maar mijn hoofd zit dan op de bijrijdersstoel. Het rijdt mee met mijn gevoel. En die twee? Die gaan daar verdraaid lekker samen. Totdat ik thuis één stap over de drempel zet.
Dan hebben ze alweer ruzie. Er moet gewassen worden. Er moeten boodschappen komen.

Oh ja, er zijn tijdens de vakantie ook nog ongeveer vierduizend mailtjes binnengekomen.
Ik moet nog mensen bellen. Dingen regelen, onthouden, plannen. En daar is-ie weer. De structuur.

Mijn lijf schreeuwt: Nee hè. Niet dat hoofd weer. Dat hoofd dat zo moe kan worden van alles wat moet, terwijl het hoofd zelf ondertussen óók weerstand biedt. Want het had het samen met dat lijf eigenlijk hartstikke fijn daar op reis. En dus zucht ik. Steun, kreun en zeik ik. Stel ik dingen uit. Voel ik weerstand. Ik kan nog niet landen.

Ik heb duidelijk last van een jetlag. Een emotionele dan, want met dat ene uurtje tijdsverschil met Ierland kom ik natuurlijk niet weg. Ik wil gewoon nog niet landen.Maar het moet. Toch? Moet het echt? Of is het een keuze? Syl?
Ja, ja.
Ik ken de theorie: niets moet in het leven. Alles mag. Maar soms vind ik dat eerlijk gezegd ook een beetje een sprookje. Want ik vind wél dat ik dingen moet. Er moet geld verdiend worden. Er zijn verantwoordelijkheden. Er zijn mensen die op je rekenen. Er is een huishouden dat op wonderbaarlijke wijze niet zelfstandig de was doet.

Het leven is nu eenmaal niet alleen vrijheid-blijheid. Er moet tenslotte ook geld binnenkomen om die vrijheid-blijheid te kunnen betalen. En toch neem ik iets belangrijks mee uit deze reis.

Ik denk dat ik op reis heel dicht bij de beste versie van mezelf kom. Misschien wel de meest complete. Niet omdat ik dan niets hoef te doen. Maar omdat er geen regelmaat is die mij vertelt wanneer ik iets moet doen. Geen structuur die voortdurend aan me trekt. Geen planning die al vóór mij heeft bedacht hoe mijn dag eruit hoort te zien.

En misschien is dát wel mijn laissez-faire. Niet de laissez-faire van: we zien wel. Niet: zoek het maar uit. Niet: nergens verantwoordelijkheid voor nemen. Integendeel. Misschien is mijn laissez-fairegevoel juist de vrijheid krijgen om verantwoordelijkheid te némen. Verantwoordelijkheid die van binnenuit komt.En ineens kijk ik dan toch anders naar die weken die nog voor me liggen. Ja, er zijn dingen die moeten. Of…

Wacht even. Er zijn dingen waarvoor ik verantwoordelijkheid wil nemen. Met daarnaast zelfs nog een paar weken vrijheid. Dus misschien is de vraag niet: Wat moet ik allemaal nog doen?
Maar: Waar wil ik mijn verantwoordelijkheid voor nemen, binnen de vrijheid die ik heb?

Hmm. Dat voelt toch anders.
In dit sprookje wil ik graag geloven.

Helder blijven

Wisten jullie dat de moederdag van nu is gepromoot door de Amerikaanse Anna Jarvis? In 1908 organiseerde ze een herdenkingsdag voor haar overleden moeder en zette zich daarna in om moederdag officieel erkend te krijgen. In 1914 werd de tweede zondag van mei in Amerika uitgeroepen tot nationale moederdag. Het idee verspreidde zich vervolgens verder. Ook naar Nederland, waar het ergens rond 1920 zijn intrede deed.

En zo stonden ook kleine Silly en haar zusje ooit naast het bed van hun moeder met een zelfgemaakt ontbijtje. Een beschuitje met suiker was de bedoeling. Voor ons was zout echter op dat moment hetzelfde. Vol trots zetten we het dienblad met al het lekkers voor haar neer. Ze nam een hap, en nog één, totdat het beschuitje op was. Met dit in haar maag, sorry ma, liet ze misschien wel precies zien waar moederdag werkelijk om draait.

Jaren later, toen ik zelf moeder werd, begreep ik dat pas echt. Ik weet nog wel hoe de keuken op moederdagochtend een soort strijdplek was over wat mama wilde. De één had het overzicht niet, de ander was heel stellig, weer een ander had ideeën maar hulp nodig. De kinderen leefden ondertussen in de illusie dat ik sliep, terwijl ik hun discussies natuurlijk gewoon kon horen. Uiteindelijk kwamen ze na een zeer lange tijd naar boven. Waar ik vervolgens deed alsof ze me wakker maakten en ik totaal geen last had van de hoofdpijn die inmiddels ontstaan was door het gebrek aan cafeïne. Met een grote glimlach riepen ze: “Verrassing!”

En dat moment, die glimlach, die blikken in hun ogen, dát was het zout in de pap. Niet het perfecte ontbijt. Niet of alles goed ging. Het gevoel erachter.
Ik hecht geen waarde aan deze exacte datum. Aan hoe iets hoort te zijn. Niet gevoed door commercie, verwachtingen of sociale plaatjes, maar door betekenis. Ik zou mezelf ook niet gepasseerd voelen als ze andere plannen zouden maken. Omdat het niet strikt om deze datum gaat, maar om wat je met elkaar voelt.

Ik hoor, terwijl ik deze blog schrijf, hun stemmen. Van kinderstemmen vol enthousiasme en discussies om het goed te doen, naar de stemmen van nu. Waar mijn dochter met een creatief idee komt en mijn zoon volgt op zijn manier. Dat begon van de week al met een appje. Op een silly wijze geschreven, inclusief lentevibe dresscode. Raak. Rechtstreeks in mijn hart.

Het is bijna tijd. Ik staar nog even naar buiten en denk aan alle mensen in mijn leven die een kindje zijn verloren, aan vrouwen die geen kinderen kunnen krijgen, aan hen die hun moeder moeten missen. En ook aan de moeders bij wie de relatie met hun kind ingewikkeld of pijnlijk is. Omdat dat er óók is.

Een moeder kun je niet uitkiezen. Je krijgt haar je hele leven cadeau. Dat maakt moeder zijn misschien wel één van de moeilijkste taken in het leven. Waar je steeds opnieuw de keuze hebt of je zout strooit op wat pijn doet, of probeert liefde door te geven.

Misschien heb ik dat wel van mijn moeder geleerd. Ze had kritisch kunnen zijn toen mijn zusje en ik haar een beschuitje met zout voorschotelden. Ze had het kunnen uitspugen, kunnen vloeken of ons kunnen vertellen dat we iets doms hadden gedaan. Maar ze koos ervoor om dankbaar te zijn. Dankbaar dat we moeite hadden gedaan. Dankbaar voor het gevoel erachter.

En ik ben dankbaar. Ontzettend dankbaar dat ik moeder ben. Natuurlijk is niet alles altijd zoet. Er zit ook weleens zout in het leven. Juist dat geeft liefde zoveel meer smaak.

“Mam, het is tijd, kom je?” hoor ik beneden roepen.

Ik glimlach.

Overigens heb ik 20 november inmiddels gemarkeerd in mijn agenda. Universele kinderdag. Ik heb nu al zin om een beschuitje met zout te maken. Eens kijken of mijn kinderen de betekenis eruit kunnen halen.

Helder blijven

Vorige week nam ik je mee in de metafoor over het weer en daagde ik je uit om je eigen weervrouwtje of -mannetje te blijven. Daarmee bedoelde ik dat je de buien van een ander niet hoeft over te nemen. Sterker nog: je kúnt ze niet overnemen. Wat een ander voelt, denkt en doet, is van de ander. Alleen in communicatie is dat soms een behoorlijke uitdaging. Ik vermoed dat je zelf genoeg voorbeelden kunt noemen waarin je het weer van een ander bijna als vanzelf begon over te nemen.

In de eerdere blogs—Helderheid en Extra helder—daagde ik je uit om in te zoomen op jezelf. Om te ontdekken hoe het bij jou werkt. Of je daarvoor nu afzakt naar de bodem van de oceaan, metaforisch natuurlijk, of je je ruitenwissers even aanzet om weer zicht te krijgen: er zijn talloze manieren om helderheid te vinden wanneer je op zoek bent naar antwoorden.

Alleen reflecteren op jezelf betekent niet automatisch dat het tussen jou en de ander óók werkt. Een gevolg kan zijn dat de wegen zich scheiden. Alleen: wat als je door omstandigheden langdurig met elkaar bent verbonden—of veroordeeld, zoals mensen dat weleens zeggen.

Wat dan?
Je kunt proberen goed bij jezelf te blijven: je regenjas aantrekken, factor 50 smeren, thermokleding klaarleggen… en tóch lukt het niet om het contact goed te houden. Hoe graag je dat misschien ook wilt. Dat bestaat. En dan komt er een belangrijk moment: omwille van wat blijf je vechten tegen het weer van de ander?
Op een bepaald moment moet je het leren laten.

Alleen… dát is precies waar het ingewikkeld wordt. Want loslaten gaat niet over negeren. Het gaat over begrijpen waar het schuurt. En daar niet meer mee akkoord gaan.

Pffff… dat blijft voor mij het lastigste. Vooral wanneer er contacten zijn die mijn gevoel volledig aan de kant zetten, omdat het voor hen niet logisch is. Of waar feiten worden verdraaid, mist wordt gecreëerd, of er wordt handig afgeleid om maar geen verantwoordelijkheid te nemen voor de temperatuur van de eigen dag, waardoor er een slachtofferrol ontstaat en ik ineens verantwoordelijk word gemaakt voor het bijna bezwijken door de hitte:
“Ik wist niet dat het zo warm zou worden vandaag…” En voor ik het weet sta ik te koelen.
Soms merk ik dat er subtiel aan mijn grenzen wordt geduwd—net genoeg om ze te laten verschuiven. Of dat de inhoud ineens wordt ingeruild voor het proces, alsof mijn punt niet meer het punt mag zijn. Daarnaast zijn er die gesprekken die zich vastzetten in abstractie, met niet-onderbouwde stellingen waar je niets mee kunt:
“Niemand weet wat het weer morgen wordt.” Of er zijn situaties waarin de ander de kaders bepaalt: de regels, de toon, de richting, de regie, waardoor er voor mij geen ruimte meer overblijft.

Dat zijn voor mij de lastige weertypes. Niet omdat de ander verkeerd is, maar omdat ik mezelf dan moet blijven terugvinden in het veranderende weer.
En wat mij helpt, juist in dat schuivende weer, is teruggaan naar een paar dingen die mij helder houden. Zoals: helder begrenzen zonder te escaleren.
“Ik heb je gehoord, en ik blijf bij wat ik zei.”
Of dat ik mijn gevoel benoem zonder verdediging.
“Jij maakt er een sneeuwbal van, maar ik vertel alleen hoe koud ik het heb.”
Daarnaast helpt het me om mijn eigen ‘zijn’ te beschermen.
“Ik laat ruimte voor jouw zon, en ik vraag ruimte voor de mijne.”
En ik trek het gesprek terug naar de inhoud. Naar wat er daadwerkelijk gezegd wérd. “Dit is wat ik zei. Dit is wat jij hoorde. Laten we daar blijven.”

Het zijn overigens geen voorschriften. Het is de beweging die ik maak wanneer het weer van een ander te hard binnenkomt. Een manier om mezelf niet kwijt te raken, zelfs wanneer de lucht om me heen elke paar minuten van kleur verandert.

Is dat makkelijk? Nee. Zeker niet als het code rood is. Wanneer de ander niet hoort wat je zegt, wanneer jij jezelf uitlegt en de ander jouw woorden door een eigen systeem filtert. Dat is niet negatief; het is anders. Iedereen heeft een eigen klimaat.

Zo staat de één te popelen om zes keer per jaar op wintersport te gaan. De ander komt nooit verder dan de voet van de berg. Dat hoeft geen probleem te zijn, zolang je maar niet probeert elkaar te overtuigen.
Want in overtuigen zit geen verbinding.
Als je echt verbonden bent met elkaar, dan is overtuigend genoeg.
Dan mag het weer gewoon het weer zijn—dat van jou, én dat van de ander.

Extra helderheid

Water kan zó helder zijn dat je soms bijna de bodem kunt zien. Prachtig. Met alle tinten blauw, waarvan ik turquoise het allermooist vind. Soms zie je die kleur niet — zoals in Nederland, waar de Noordzee anders kleurt door het licht en de bodem. Maar helder kan het wel zijn.
En ik denk dat we allemaal van helder houden, niet?
Van een blauwe lucht, een blauwe zee, een horizon zonder wolkje. Niet van vertroebeld water of mistige luchten. En toch kan het niet letterlijk altijd helder zijn. Figuurlijk ook niet.

Ik hou ervan om de metafoor van het weer te gebruiken. En ergens klopt dat ook: ik voel mezelf soms zo’n weervrouwtje. Misschien ken je die nog wel: dat poppetje uit het oude Tiktak-huisje dat voorspelde of het mooi weer werd. Zo voel ik me vaak. Ik bén een en al weer.
Heen en weer ga ik ook. Ik schommel, ik duik, ik kom weer boven. Altijd weer.
Klaar om te genieten van een wolkeloze dag of om de volgende buien te trotseren.
Niet alleen mijn eigen buien trouwens.
Als mens ontmoet je namelijk de hele dag door ook die van een ander. Soms zacht en fijn, soms had je ze liever even ontlopen. Ik merk dat mij dat steeds beter lukt.

En daarmee bedoel ik niet dat ik mensen ontwijk, maar dat ik steeds sneller zie dat het de bui van de ánder is. Hun plaatselijke bui. Niet de mijne.
Of dat temperaturen ineens tot het vriespunt dalen. Alleen hoeft dat niet mijn gevoelstemperatuur te zijn.
Dat is wat ik de afgelopen tijd steeds meer heb geleerd over mezelf in relatie tot anderen. Voordat ik dat kon, moest ik één ding leren:
me niet aanpassen aan het weer van een ander, maar het weervrouwtje worden van mijn eigen huisje. Dat gaf helderheid.

Want ik geloof dat we elkaar niet alleen in woorden ontmoeten, maar in trillingen. We resoneren op elkaar. Dat kan een rustige stroming geven, een lemniscaat, maar ook een golfslagbad. We kunnen in deze resonantie buien doorgeven.
Soms wil de één zijn bui niet dragen en schuift hij hem, bewust of onbewust, naar jou.
Zo start elke weersituatie, oftewel elke communicatie, met een stroming. In die stroming ontmoeten onze patronen elkaar.
Zoals een hoog- en lagedrukgebied elkaar kan raken. Soms zonder problemen, soms met donder en bliksem.
Zo gaat dat ook met ons mensen, toch?

Er zijn nu eenmaal energiegevers en energievreters. Bij dat laatste gebeurt er altijd iets in jezelf. Dan gaat jouw innerlijke weerstation aan.
Je wilt de ander waarschuwen voor een opkomende storm:
Zie je dat dan niet? Begrijp je niet wat ik probeer te zeggen?
En dat precies was mijn patroon.
Ik ging uitleggen waar de storm vandaan kwam, hoeveel tijd we hadden voordat hij hier was, wat de ander moest doen om zich te beschermen.
Metaforisch natuurlijk. Eigenlijk legde ik alleen maar mezelf uit.
Met heel veel herhaling, zodat de ander op een gegeven moment misschien zou zeggen: “Dank voor het delen. Ik begrijp je storm.”
Oftewel: Ik begrijp je, Syl. Ik begrijp je gevoel.
Alleen werkt dat niet wanneer de ander niet mee resoneert met mijn energie of taal. Dan spreken we simpelweg een andere weertaal.
Wat ik een storm vind, ervaart de ander als wind mee.
Dus vraagt dat van mij een andere vorm van communicatie.
Niet om de ander te overtuigen van mijn storm, mijn regen of mijn zonneschijn.
Maar om trouw te blijven aan wat ík nodig heb op dat moment.
Als ik in de auto zit en de zon gaat schijnen, zet ik mijn zonnebril op.
Als het heel hard regent, zet ik mijn ruitenwissers aan om helder naar buiten te kijken.
Als het onweert en ik word geraakt door bliksem, weet ik wat ik moet doen.
Dat is helderheid.

Helder weten hoe jouw weg eruitziet. Helder zien begint altijd van binnenuit. In je eigen weerhuisje. In je auto. Of gewoon in je lichaam en geest.
Weten wie je bent, en weten dat je heel veel andere mensen ontmoet die een andere richting op gaan, hoeft geen botsing te zijn.
Je kunt elkaar ontmoeten, maar hou je handen aan je eigen stuur.
Dus ik voorspel dat het altijd helder kan zijn. Juist ook als het weercijfer 1 is. Of wanneer er code rood wordt afgegeven.
In jou zit altijd je eigen zon, die op je kan stralen. Die jouw buien kan opklaren.
De grootste uitdaging is om jouw zonnestralen niet uit te delen aan iemand die zijn eigen weerbericht moet leren lezen. Want jij bent niet verantwoordelijk voor zijn weerbericht.
Laat dat helder zijn.
Gaat dat altijd lukken?
Nee, natuurlijk niet. Ik blijf ook een weervrouwtje.
Maar mijn voorspellingen… die kloppen steeds vaker.

Helderheid

Ik ga even terug naar 21 jaar geleden. “You did it, Syl,” zei mijn toenmalige Ierse duikinstructeur Jack. Op dat moment was ik op het prachtige, hippieachtige eiland Koh Tao in Thailand. Ik ben trouwens benieuwd of de tijd daar heeft stilgestaan en of het nog steeds zo laidback is als toen.
Jack en ik ontmoetten elkaar daar, en er was meteen een klik. Dat heb ik vaker met Ieren: ik hou van hun humor, en zij houden weer van mijn uitbundige lach.
Ik vertelde hem dat ik veel angsten had. Niet alleen om te duiken, maar dat liet ik verder even voor wat het was. “Ach,” zei hij, “komt allemaal goed.” Bekende woorden van eerdere duikinstructeurs. Ze zijn volgens mij allemaal een soort verslaafd aan het water en denken dat zodra je afzakt, je vanzelf besmet raakt met hun liefde voor de zee.
Maar goed, ik was eerlijk geweest, en Jack zag geen enkele belemmering. Normaal gesproken volg je de cursus in een groepje, maar op dat moment was er naast mijn toenmalige vriend maar één andere deelnemer, die bij de eerste duik in het zwembad naar huis werd gestuurd vanwege alcoholgebruik de dag ervoor. We bleven dus met z’n drieën over. Eigenlijk Jack en ik, want mijn vriend kon zichzelf prima redden.
We kregen theorieles, en ik slurpte alle informatie op. Natuurlijk! Hoe meer ik weet, hoe beter ik voorbereid ben voor het geval er iets misgaat. In het zwembad lukte het me om naar beneden af te zakken. Niet vol enthousiasme, maar het lukte. En zoals dat gaat bij mij en mijn angsten: ik heb veel inoefening nodig, om mij zeker te voelen. Of met andere woorden om mijn angsten onder controle te houden.
Alleen… een PADI-cursus heeft een tijdspad. Terwijl ik dacht dat ik nog even kon oefenen in het zwembad, moesten we al door naar de open zee. Oh jee. Dat kan ik echt niet. Dat deelde ik met Jack. Hij zag wederom geen enkel probleem. Er ging ook een stagiair mee, dus ze waren met z’n tweeën om “Silly” naar beneden te krijgen. Met als doel dat ik mijn PADI zou halen.
“You did it, Syl.”
Hij overhandigde me mijn diploma. Hij keek me aan. Liet een stilte vallen.
En zei toen in één adem: “Ik had niet verwacht dat het jou zou lukken.” Als vanzelf zei ik: “Dat komt echt door jou.”
Ik wist dat. En hij wist blijkbaar hoe hij dat vertrouwen moest overbrengen, want ik heb geen seconde gedacht dat hij niet in mij geloofde.
Ik heb toen al mijn angsten ontzettend gevoeld. Deze veelvuldig geuit. En Jack? Hij bleef rustig en in verbinding. Hij bagatelliseerde mijn angsten niet. Als de afdaling te snel ging, dan gingen we samen weer terug omhoog. Vanuit deze positie, vanuit rust, pakte hij mijn handen vast en checkte hij of we samen weer een stukje omlaag konden. Kleine stapjes. Steeds verder naar beneden. Onder water zal het vast prachtig zijn geweest, maar dat kon ik toen nog niet volledig zien. Ik hoorde alleen mijn ademhaling en was ervan overtuigd dat ik zou stikken.
Maar uiteindelijk zwom ik daar, Jack voorop en de stagiair achter me.
Dat is helderheid.
In angsten is alles vertroebeld.
Angsten zijn van onszelf, en ook door onszelf op te lossen.
Maar het helpt zó als je mensen om je heen hebt die volledig vertrouwen in je hebben. Die dat steeds blijven uitstralen. Die niet van slag raken wanneer jij voor de honderdste keer in paniek schiet. Ze blijven naast je. Onvoorwaardelijk.
Door die omarming ontmoet je dat wat van jou is: dat jij iets te doen hebt om helderheid in jezelf te creëren. Het is niet makkelijk. Het gaat stapje voor stapje. Steeds ga je een laag dieper in jezelf. En steeds meer verdwijnt de vertroebeling.
En dan, ineens, merk je dat je weer kunt kijken. Dat je niet meer alleen je ademhaling hoort, maar ook de wereld om je heen ziet. Dat je durft te vertrouwen op jezelf, precies zoals iemand anders ooit op jou vertrouwde.
Zo bereik je helderheid.
En ja, daarna kan er heus nog wel eens vertroebeling terugkomen. Maar veel minder. Want je weet inmiddels hoe het voelt om het helder te hebben.

Een pot met goud

Er zijn zoveel momenten in het leven die rijkdom bevatten, toch? Ontzettend waardevolle momenten die royale herinneringen creëren.
Ik voel mij vaak vermogend. Dat is gratis. Terwijl ons leven zo vaak draait om verdienen. Niet om wat je verdient (te zijn).
Noem het silly, maar voor mij geeft uitzicht inzicht, inzicht uitzicht. Deze ruimte brengt zichtbaarheid.
Hoewel die ruimte niet letterlijk hoeft te zijn.
Net zoals rijkdom niet alleen over geld gaat.
We praten vaak over vermogen, verdienmodellen, rijk zijn, maar vergeten wat dat werkelijk betekent.
Natuurlijk: je hebt geld nodig om te kunnen leven. Dat systeem bestaat, en ik geloof niet dat het in mijn leven nog zal verdwijnen. Je moet werken, je moet je rekeningen betalen en dat zal nog een lange tijd zo blijven.
Alleen binnen dat moeten ligt altijd de vraag: hoe wil jij het zelf?
Wat heb je écht nodig?
Over het algemeen kunnen we wel stellen dat rijkdom iets is waar veel mensen naar streven of jaloers op zijn. Letterlijke rijkdom bedoel ik hier. Geld! Wat ik meteen weer grappig vind, want niemand gaat minder dood door meer bezit. 😉
Dus… wat streef je eigenlijk na? Wat is jouw begeerte? Wat is jouw verlangen? Wat is jouw weg?
Begeerte is volgens mij een dorst die nooit te lessen is. Hoeveel je ook krijgt, het vraagt altijd om meer.
Het voedt het tekort in plaats van het te vullen.
Begeerte groeit uit angst. Angst om te verliezen, om niet genoeg te hebben, om niet genoeg te zijn.
Verlangen daarentegen is zachter. Het vraagt niet om bezit, maar om verbinding.
Het is een stille roep van binnenuit, niet om te hebben, maar om te zijn.
Begeerte brengt voortdurend spanning mee: de drang naar meer bezit, status, macht, erkenning, plezier, zekerheid, enzovoort.
Het is een reactieve, egogestuurde drang die voortkomt uit ontevredenheid: het gevoel dat iets buiten jezelf nodig is om compleet te zijn.
Verlangen daarentegen komt voort uit leven volgens je eigen waarden, principes en vanuit duurzaamheid. Een innerlijke roep. Verlangen schenkt je ruimte om te groeien, te ervaren, te ademen. Longing in het Engels. Hoe mooi dat daar het woord long in zit.
Verlangen wortelt in vertrouwen. Het weten dat wat werkelijk van jou is, nooit verloren kan gaan en zonder dat je gehecht bent aan het resultaat.
Dat brengt mij weer op de twee paden van het leven: angst en vertrouwen.
Begeerte hoort bij angst.
Verlangen bij vertrouwen.
Weet jij waar je écht vermogend van wordt? Ik wel.
Naast het feit dat ik moet werken, is mijn werk een rijke plek.
Een plek waar ik mensen mag ontmoeten. Waar ik leer over mezelf. Waar ik nieuwsgierig mag zijn naar hoe het bij een ander werkt. Waar ik mag ontdekken wat diversiteit met zich meebrengt, en hoe je daar met openheid mee om kunt gaan.
Waardevol voor mij zijn de momenten waarop ik samen ben met mijn dierbaren. Waar ik kan lachen, delen, huilen. Waar veiligheid en samenhorigheid voelbaar zijn. Hoe energieën in elkaar overvloeien.
Zoals een regenboog zijn kleuren in elkaar laat overvloeien tot een prachtig geheel.
Een boog. Een ronde vorm. Zonder begin of einde. Het is er! In al zijn kleurenpracht.
Deze kleurenpracht is er ook gedurende de dag. Ze verschijnen en verplaatsen zich in de ruimte die jij kunt creëren. Als je verbonden bent met jezelf. In vertrouwen. Omdat angst nu eenmaal ruimte vertroebelt.
Vertrouwen schenkt zoveel helderheid op jouw pad. Daar kom je zoveel verder mee. Hoewel het weer daar vandaag anders over denkt.
Wordt vervolgd. 🌈

A little sunshine

Zo is het weer een week later, en het weer staat er anders voor dan vorige week. Terwijl mijn ochtendritueel hetzelfde was, voel ik mij anders. Anders dan vorige week, gisteren, een paar dagen geleden of sterker nog drie uur geleden, toen de hond, alias onze haan, om zes uur liet horen dat het tijd was om op te staan.
Zo gaat het. Stemmingen zijn net als het weer: van voorbijgaande aard. Ze kunnen kort duren, en soms blijft de bui net wat langer hangen.
Vorige week stopte ik halverwege met schrijven. Ik stopte bij het gegak, en daarna werd mijn blog een reclameblog(je). Niet omdat ik zo’n geweldige marketingvrouw ben of omdat ik per se vind dat je mijn gedichtenbundel moet kopen (hoewel die wel de moeite waard is), maar omdat ik ineens de inhoud van mijn eigen bundel voelde. Ik voelde dat ik even op mijn zonnige bestemming was beland, met mijn dierbaren die bij mij waren en degenen die ik later die dag nog zou ontmoeten.
Ik wilde tijdens het schrijven niet terug naar hagel, wind, onweer en alle turbulentie die zo voelbaar waren in de afgelopen vijf jaar. Het klaarde nauwelijks op. Steeds weer moest ik het doen met weinig licht, genieten van dat ene kiertje zonnestraal dat mij bereikte. Die momenten waren er absoluut, maar ze werden overschaduwd door heel veel buien. Een donker wolkendek.
Vorige week was er ineens geen wolkje aan de lucht. In de ochtendlijke dauw hoorde ik ganzen gakken. Door de stilte kreeg dat geluid een prachtige echo. En ik voelde levensvreugde. Ik zag mezelf lekker gakken met mijn vaste clubje reisgenoten, plannen maken, ideeën uitwisselen, gakken over het ouder worden (uiteraard 😉). Zo’n moment waarop je voelt dat de tijd echt even stil mag staan (zoals Tika van Tita Tovenaar dat kon, wanneer ze riep: “Alles staat stil!”) en dat ik dan mag aanschouwen hoe mooi het is om verbonden te zijn met mezelf en de dierbaren om mij heen.
Juist omdat het zo mooi voelde, durfde ik dat wél te vangen in woorden. Alleen, ik werd bang.
Daarom schreef ik niet verder. Bang dat als ik over dit gevoel zou schrijven, het weg zou gaan. Omdat dit de afgelopen jaren zo vaak is gebeurd. Dan voelde ik mij redelijk tot goed en dan kwam er weer een sterke windvlaag waardoor ik die houvast verloor.
Ik ben bang geworden dat ik me niet gelukkig mag voelen. Dat ik het niet fijn mag hebben. Dat ik vooral maar geen illusies moet maken dat mijn weg een prachtige schaatsbaan is. Natuurlijk gebeurt dat in mijn hoofd. Daar waar angst zit, zitten ook deze gedachten.
Alleen vorige week zondag niet, en maandag wilde ik dit gevoel vasthouden. Ik wilde dat de zon gewoon bleef schijnen. Alleen het weercijfer daalde… van 10 naar 9, 8, 7… en het ging richting 1. Ik zag het gebeuren. Toch voelde ik iets anders, iets wat ik nog niet eerder had gevoeld. Sterker nog, ik had het nog niet eerder gezien: dat er in de vroege ochtend een regenboog zó helder oplicht door de lage zonnestand. Ik zag de regenboog vanuit een ander perspectief.
Niet zoals al die jaren daarvoor, waarin ik naar de regenboog toe wilde, maar niet kon opstijgen vanwege de barre weersomstandigheden. Ik moest wachten, aanschouwen, omarmen dat het weer koud en kil was. Dat ik niet kon vliegen, of soms maar even. Ik moest de straffe wind doorstaan, wachten tot de onweersbui was gaan liggen. Ik moest leren laten. Loslaten dat ik invloed zou hebben op het weer. En dat mijn eigen navigatie elk weertype aan kan.
Boven de wolken schijnt de zon. Dat betekent soms dwars door de turbulentie heen.
Dat heb ik gedaan. En dan zou je zeggen: dat is mooi. Je kent je vliegroute, Syl. Je weet wat er kan gebeuren, je weet dat je krachtig genoeg bent, dus vliegen maar…
Dat lukt dus nog niet helemaal. Omdat er eerst nog bij mij iets moest landen. Dat kan alleen als ik als verkeersleider dit toelaat.
Mijn angsten voor de toekomst. Anticiperende anhedonie, zoals dat blijkbaar heet, vliegen al tijden door de lucht. In een gele traumahelikopter op zoek naar een plek om te landen. Niet omdat het weer zo slecht is, maar omdat het wil landen in mij. Alleen, ik ben bang. Bang dat als ik plezier, zin en vreugde voel, dit door orkaan Humberto niet alleen Ierland aandoet, maar ook mijn binnenwereld.
Ik kijk naar mezelf en zie dat ik prachtige, krachtige vleugels heb om aanwijzingen te geven, zodat de helikopter mag landen. Ik mag navigeren, ik mag ruimte maken, en ik mag daarna Anhedonie van harte welkom heten.
Ik heb geen invloed op het weer. Geen controle, hoewel ik dat lang heb geprobeerd.
Ik heb het toegesproken als een dramaqueen, gesmeekt als een kind, een regendans gedaan in de achtertuin en zelfs geprobeerd de zon te verleiden met mijn mooiste glimlach. Niets hielp. Het weer bleef onvermurwbaar zichzelf.
Het houdt geen rekening met mij. Niet uit onwil. Dat begrijp ik inmiddels, na heel veel rauwe rouw.
Dat is ook geland. En heel eerlijk: ik vond het een zware tocht, en toch hebben veel mensen om mij heen het lichter gemaakt. Door veiligheid, verbinding, vertrouwen, vriendschap, vermaak en zoveel mooie woorden met een V…
Hé, kom ik toch weer uit bij de inleiding van mijn gedichtenbundel.
Weer reclame? Nee.
Een bevestiging voor mezelf dat boven de wolken de zon schijnt. En dat je beter kunt opstijgen met een verlichte startbaan.
Dank vroege regenboog en zon. Jullie brachten mij een rijk inzicht. Zeg maar, een prachtige pot met goud 😉

De zon!

De afgelopen blogs heb ik jullie meegenomen in de kentering waar je in het leven mee te maken krijgt. Een bewust ingezette metafoor, verbonden aan eb en vloed en de periode daartussen.

Vorige week schreef ik over waarden, flow en hoe het soms low kan voelen als je niet kunt leven naar je waarden of wanneer je waarden geraakt worden. En vandaag lijkt er een bepaalde zuiverheid te zijn. In ieder geval in mij.
Dat begon vanochtend al toen ik samen met mijn waarde vitaliteit de ochtend langs het kanaal zag ontwaken. De dauw, de vogels, het gegak van de ganzen, de frisheid, de zon die aan het wakker worden was en mijn ademhaling. Dit is voor mij het moment van hardlopen……

Nee, ik train niet voor een wedstrijd. Dat is niet aan mij besteed. Ik loop hard om alles wat nog in mijn hoofd zit te laten zakken. Het geeft mij inzichten en die zorgen weer voor overzicht. Ondertussen hoop ik dat mijn longen het waarderen. Want eerlijk gezegd vind ik dat soms een lastige spagaat. Ik heb astma en daarom moet ik blijven bewegen.Tegelijkertijd is de lucht hier niet altijd even zuiver.

Maar goed, het klimaat laat ik vandaag even achterwege, want vanochtend voelde ik vooral een zuiverheid in mij. Alsof ik één was met alles om mij heen. Helemaal toen ik het gegak van de ganzen hoorde.

Ineens moest ik eraan denken aan mijn gedichtenbunde: “Boven de wolken schijnt de zon”. Waar ik de gans inzet als metafoor…..

Misschien is mijn bundel nog niet voor alle lezers bekend. En oei dat is best jammer, want het is een heerlijk cadeau voor jezelf of voor een dierbare….

Overigens zijn er nog enkele boekjes te bestellen en dat gaat als volgt:

1. Mail naar Syl@sillypress.nl.
2. Stuur een DM via Instagram.
3. Stuur een bericht via Facebook Messenger.
4. Koop hem bij boekhandel Van Piere in Eindhoven.
Boven de wolken schijnt de zon kost €14,95 exclusief verzendkosten en is niet zomaar een gedichtenbundel…..

Hoewel ik mijn blog begon over zuiverheid in mij, ben ik overgestapt naar een reclameblogk ;)…. Maar op die zuiverheid kom ik volgende week terug. En daarvoor is het wel handig om te weten wat er ongeveer in mijn bundel staat beschreven. Hieronder de inleiding en volgende week meer silly gegak.

Inleiding:

“Boven de wolken schijnt de zon” is een bundeling van gedichten, korte teksten en spreuken, geschreven op mijn eigen silly manier: metaforisch, wat stof tot nadenken en een vleugje humor.

Mijmer, reflecteer, en voel wat de teksten met je doen. En vooral: aarzel niet om jouw eigen gedachten en/of gevoelens erin te verwerken.
Kleur, schrijf, plak, onderstreep, gebruik emoji’s, dicht mee! Op deze manier wordt deze gedichtenbundel getransformeerd naar een dagboek en zelfs naar een vriendenboek. Ja?

Ja! Zie je de ganzen vliegen? De gans is gekozen als metafoor omdat het verbondenheid, bescherming, liefde en vriendschap symboliseert. Oftewel alle onderdelen om krachtig in het leven te (kunnen blijven) vliegen.

Wist je dat ganzen hun intuïtie volgen en instinctief weten wanneer het tijd is om samen van richting te veranderen om koersvast te blijven? Terwijl ze zij aan zij door de lucht vliegen, profiteren ze van de luchtstromen van degenen voor hen, waardoor ze elkaar helpen en versterken. Hun gegak is hun manier om elkaar aan te moedigen: “Je kunt het!” Wanneer de voorste gans moe wordt, valt hij zonder zorgen terug, wetende dat een ander zijn plaats zal innemen. En als een gans gewond raakt, blijven er altijd twee achter om te helpen.

Laten we als ganzen zijn.
Laten we samen door het leven vliegen.
Laat dit bundeltje voor samen zijn.
Deel het met je dierbare(n).
Laat het vliegen naar jouw dierbare(n), zodat het een bundeling wordt van gevoelens en gedachten. Een duurzame vlucht vol betekenis. Een mooi extraatje, toch? .

Ready for take off?

Ganzen vliegen in een V.
Ze zijn in vrijheid verbonden. Weet je wat zo silly is? Er zijn ongelooflijk veel mooie woorden met een V, die van waarde zijn. En het is een prachtig handgebaar.

Omcirkel alle woorden met een V, die van jou van toepassing zijn. Als je er nog meer weet schrijf het erbij!
vreugde, vertrouwen, verbonden, verleden, veilig, verantwoordelijk, verlies, vastberaden, veerkracht, vergeving, vernieuwing, vindingrijk, verbeeldingskracht, vitaal, volhardend, vrede, voltooien, vriendschap, vrijgevigheid, vrijheid, vrolijkheid,…………………………………………………….

Waardevol

Ken je dat gevoel van flow? Dat alles om je heen klopt, de tijd tijdloos wordt en alles stroomt zoals het bij jou past. Grote kans dat die staat van zijn verbonden is met je waarden.
Flow is niet per se een waarde, maar vaak een manifestatie ervan. Het is de ervaring die makkelijker ontstaat wanneer je leeft en handelt volgens je eigen kompas. Eén van mijn waarden is creativiteit. En precies daarin vind ik flow wanneer ik aan het schrijven ben.
Waarden zijn het richtinggevende kompas, flow is de innerlijke bevestiging dat je in lijn handelt met dat kompas. Dan stroomt zin en betekenis heerlijk mee. Maar soms stokt het. De F kan zomaar wegdeinen en dan voel je je low. Je innerlijke kompas raakt uit balans. Net als zo’n ouderwetse kompasnaald die, zodra het magnetische veld wegvalt, alle kanten opschiet alsof hij zelf ook niet meer weet waarheen.
Dat gevoel herken je vast ook weleens van binnen: onrust, ongemak, verdriet en/of pijn. En dat doet zeer. Natuurlijk kan pijn uit veel meer dingen ontstaan, uit omstandigheden, relaties of je gezondheid, maar vaak hangt dit samen met je waarden. Niet omdat waarden zelf pijn veroorzaken, maar omdat de pijn laat zien dat er iets geraakt of bedreigd wordt dat jij écht belangrijk vindt. Pijn herinnert jou daaraan. Of zoals ik van de week schreef: pijn belicht waarden.
Alleen, mag deze pijn er zijn? Mogen de rozen alleen rozen zijn of horen daar de doorns bij? Mogen de doorns je raken, mag het bloeden en mag je je wond verzorgen?
Fysieke pijn accepteren we in onze maatschappij wél. Daar weten we raad mee: via de gezondheidszorg met doktoren, fysiotherapeuten en andere specialisten. En via onze eigen huis-tuin-en-keukenapotheek vol pijnstillers, pleisters, verband, etc. Alles gewoon te koop in bijna elke winkel.
Alleen, hoe zit het dan met mentale pijn? Die krijgt vaak minder ruimte, minder erkenning. Terwijl het misschien wel de scherpste doorns zijn. Moeilijk om uit je lijf te halen.
Elke dag worden we mentaal geraakt. Soms klein, soms groot. Een wond vraagt niet altijd om dezelfde verzorging. Maar geraakt wórden we. Simpelweg omdat we de hele dag in verbinding staan met collega’s, familie, vrienden en/of passanten. Het merendeel van de mensen die we ontmoeten kiezen we niet zelf uit. Dan kan één woord, een blik of een gebaar je raken. In je buik, in je hart, in je lijf. Huh, wat gebeurt hier?
Vaak lost dat zich vanzelf op. Heel soms brengt het iets onverwachts, zoals liefde op het eerste gezicht 😉. Hoewel dat heerlijk is, gaat het mij hier om die scherpe doorns, die zeer doen. Een soort botsing, een stoot tegen een tafelpunt, waardoor je waarde onder druk komt te staan. Het bloed gaat dan stollen. Misschien komt het er wel uit. En dan? Dan pak je de EHBO-kist tevoorschijn. Ga als volgt te werk. Kijk naar de wond. Luister naar het bloeden. Handel naar wat de pijn je wil vertellen. En bied nazorg, ook als de wond al lijkt geheeld. Stap voor stap. Zoals een gediplomeerd EHBO’er optreedt.
Ik heb vaak doorns in mijn lijf gevoeld. En de pijn verbond mij. Met mijn kernwaarden. Ik kwam erachter dat ik voelde dat er iets op het spel stond dat ik wezenlijk belangrijk vond en vind. Echter, eerst moest ik mijn pijn ontmoeten. Door introspectie zag ik hoe een roos zijn schoonheid laat zien als je ook de doorns durft te erkennen. Het één kan niet zonder het ander. Zonder flow geen low. Geraakt worden is mooi, ook met pijn.
Is dat makkelijk? Dat zal ik niet schrijven. Wat ik wel kan schrijven is dat je wonden niet moet laten etteren: pak de Eerste Hulp Bij Onrust erbij, vertrouw dat tijd alle wonden heelt. En als er iets is wat daaraan bijdraagt is dat natuurlijk delen:
Delen is helen!

Het leven smaakt

Vorige week was het voor mij een weekend met vleugels. Alles klopte. Het wadlopen alleen al, waar natuurlijk de hele tijd flauwe grappen over werden gemaakt. Zeker als je erop gaat letten hoe vaak we het woordje wat gebruiken, voelde bijzonder. En toch kwam er steeds iets bij, alsof het weekend langzaam veranderde van “wat” lekkers in een heel baksel.

Na ons wad-avontuur streken we neer in een B&B, waar we een gezellige avond hadden en de volgende dag een heerlijk lang en stevig ontbijt. Zonder dat we al terug naar huis gingen, want we reden spontaan langs mijn Friese vriendin. Toevallig woonde ze vlak bij onze overnachtingsplek én precies op de route naar onze volgende bestemming. We werden verwelkomd met warmte, zon, een kwijlende hond die dit graag op mijn broek wilde deponeren maar dankzij zijn slabbetje geen kans kreeg, en natuurlijk appeltaart (alsof we nog niet vol genoeg zaten). Het was smullen om daar te zijn met haar en haar geweldige gezin. Er kwam geen stugheid aan te pas 😉.

In de auto onderweg naar de verjaardag van mijn nichtje genoot ik nog na. Wat had dit bezoek mij goed gevuld. En er was nog ruimte voor meer. Zeg maar: de kers op de taart. Zo werd dit weekend letterlijk en figuurlijk smakelijk. Van smakelijk gezelschap zit je nooit vol, schreef ik ooit als een silly spreuk.

En dan zou hier zomaar de blog kunnen eindigen. Alleen doet het dat niet. Want dit weekend bracht nóg iets mee, iets wat ik later kon toepassen in de tweedaagse met mijn werk.

Namelijk de kracht van het nu.

Daarvoor ga ik toch nog even terug naar het wadlopen (klinkt paradoxaal, vind je niet? 😉). Terwijl wij met de groep op een dijk stonden te wachten om de oversteek te maken naar Ameland, kregen we te horen dat we niet meer met de reguliere boot terug konden. Dat de tocht zou eindigen op het eiland, maar dat er alternatieven waren. Alleen… die duurden best een lange tijd. Eerst naar een strand lopen, daar afspoelen, droge kleding aan (wie had dat kunnen weten?), dan op een huifkar naar een dorp en daarna nóg een stuk lopen naar een ander dorp. Om zo uren later pas op een boot terug te gaan.

WADT!!!!!

Dat deed iets met mij. Ik raakte wat in paniek. Vijf uur lopen zonder al te veel eten, geen droge kleding en dan dus nog uren wachten op Ameland. Nee, dat trek ik niet, dacht ik. Alles in mij schreeuwde: ik wil terug. Ik keek naar mijn partner, naar mijn vrienden en in onze blikken vonden we elkaar. Met alles wat we wisten maakten we de keuze om het aan te gaan.

Ik weet dat mijn lijf zich overgaf aan het moment. Syl, je gaat het doen. Ik was volledig verbonden met de tijd. Ik liep niet achter, ik liep niet voor. Ik tikte door… de slik, door de vaargeulen, door het telkens weer nat worden (ik dacht dat ik opdroogde, maar moeder natuur dacht daar anders over). Er waren genoeg momenten waarop ik had kunnen balen: “had ik dit maar niet gedaan” of “waren we er maar bijna”. Maar dat gebeurde niet. Omdat ik zo in het moment zat.

In het ritme van mijn ademhaling, de cadans van mijn stappen, het water dat telkens opnieuw mijn aandacht vroeg. Geen ruimte meer voor wat-als of straks. Dus het hoofd leidde niet, het volgde mijn lijf. Alleen voor hier en nu. In verbinding met mezelf. Vol vertrouwen.

Ik voelde waar mijn grenzen lagen, hoorde mijn gedachten zachter worden en merkte dat er ruimte kwam om te luisteren, echt te luisteren, naar de ander. Naar de grapjes onderweg (“heb jij ook natte sokken?” Nee joh, mijn Scapino All-Stars zijn waterdicht). Naar de verhalen die gedeeld werden. Naar de stilte die soms viel en óók iets vertelde.

Er is dus altijd een keuze. Wad(t) zich ook aandient, dat nam ik mee naar de tweedaagse van mijn werk die ook deze week plaatsvond. Ik nam opnieuw de beslissing om mij over te geven aan het moment. Om aanwezig te zijn, te zien wat er ís en niet wat er had moeten zijn. Zonder oordeel, zonder angst en zonder dat het hoofd de leiding neemt.

Want weet je…

Een samenzijn met mensen, of dit nu een weekend is, een tweedaagse of een bezoek, dat maakt niet uit. Een samenzijn kan angst oproepen of vertrouwen schenken. Door de ander ontmoet je jezelf. Dat brengt soms verwarring en geeft vaak inzichten.

Ik geloof erin dat door echt in het nu te zijn (dus even geen ego-toestanden en/of angstaanvallen) er een soort proeflokaal ontstaat. Je hoort, tast, ziet, ruikt (oh ja, wat stinkt slik) en proeft… de appeltaart of de modder. Dat geeft voeding aan je zijn.

Dus, het maakt niet uit wat je doet. Zolang je in het moment blijft, laat het leven zich echt smaken.