Waardevol

Ken je dat gevoel van flow? Dat alles om je heen klopt, de tijd tijdloos wordt en alles stroomt zoals het bij jou past. Grote kans dat die staat van zijn verbonden is met je waarden.
Flow is niet per se een waarde, maar vaak een manifestatie ervan. Het is de ervaring die makkelijker ontstaat wanneer je leeft en handelt volgens je eigen kompas. Eén van mijn waarden is creativiteit. En precies daarin vind ik flow wanneer ik aan het schrijven ben.
Waarden zijn het richtinggevende kompas, flow is de innerlijke bevestiging dat je in lijn handelt met dat kompas. Dan stroomt zin en betekenis heerlijk mee. Maar soms stokt het. De F kan zomaar wegdeinen en dan voel je je low. Je innerlijke kompas raakt uit balans. Net als zo’n ouderwetse kompasnaald die, zodra het magnetische veld wegvalt, alle kanten opschiet alsof hij zelf ook niet meer weet waarheen.
Dat gevoel herken je vast ook weleens van binnen: onrust, ongemak, verdriet en/of pijn. En dat doet zeer. Natuurlijk kan pijn uit veel meer dingen ontstaan, uit omstandigheden, relaties of je gezondheid, maar vaak hangt dit samen met je waarden. Niet omdat waarden zelf pijn veroorzaken, maar omdat de pijn laat zien dat er iets geraakt of bedreigd wordt dat jij écht belangrijk vindt. Pijn herinnert jou daaraan. Of zoals ik van de week schreef: pijn belicht waarden.
Alleen, mag deze pijn er zijn? Mogen de rozen alleen rozen zijn of horen daar de doorns bij? Mogen de doorns je raken, mag het bloeden en mag je je wond verzorgen?
Fysieke pijn accepteren we in onze maatschappij wél. Daar weten we raad mee: via de gezondheidszorg met doktoren, fysiotherapeuten en andere specialisten. En via onze eigen huis-tuin-en-keukenapotheek vol pijnstillers, pleisters, verband, etc. Alles gewoon te koop in bijna elke winkel.
Alleen, hoe zit het dan met mentale pijn? Die krijgt vaak minder ruimte, minder erkenning. Terwijl het misschien wel de scherpste doorns zijn. Moeilijk om uit je lijf te halen.
Elke dag worden we mentaal geraakt. Soms klein, soms groot. Een wond vraagt niet altijd om dezelfde verzorging. Maar geraakt wórden we. Simpelweg omdat we de hele dag in verbinding staan met collega’s, familie, vrienden en/of passanten. Het merendeel van de mensen die we ontmoeten kiezen we niet zelf uit. Dan kan één woord, een blik of een gebaar je raken. In je buik, in je hart, in je lijf. Huh, wat gebeurt hier?
Vaak lost dat zich vanzelf op. Heel soms brengt het iets onverwachts, zoals liefde op het eerste gezicht 😉. Hoewel dat heerlijk is, gaat het mij hier om die scherpe doorns, die zeer doen. Een soort botsing, een stoot tegen een tafelpunt, waardoor je waarde onder druk komt te staan. Het bloed gaat dan stollen. Misschien komt het er wel uit. En dan? Dan pak je de EHBO-kist tevoorschijn. Ga als volgt te werk. Kijk naar de wond. Luister naar het bloeden. Handel naar wat de pijn je wil vertellen. En bied nazorg, ook als de wond al lijkt geheeld. Stap voor stap. Zoals een gediplomeerd EHBO’er optreedt.
Ik heb vaak doorns in mijn lijf gevoeld. En de pijn verbond mij. Met mijn kernwaarden. Ik kwam erachter dat ik voelde dat er iets op het spel stond dat ik wezenlijk belangrijk vond en vind. Echter, eerst moest ik mijn pijn ontmoeten. Door introspectie zag ik hoe een roos zijn schoonheid laat zien als je ook de doorns durft te erkennen. Het één kan niet zonder het ander. Zonder flow geen low. Geraakt worden is mooi, ook met pijn.
Is dat makkelijk? Dat zal ik niet schrijven. Wat ik wel kan schrijven is dat je wonden niet moet laten etteren: pak de Eerste Hulp Bij Onrust erbij, vertrouw dat tijd alle wonden heelt. En als er iets is wat daaraan bijdraagt is dat natuurlijk delen:
Delen is helen!