Extra helderheid

Water kan zó helder zijn dat je soms bijna de bodem kunt zien. Prachtig. Met alle tinten blauw, waarvan ik turquoise het allermooist vind. Soms zie je die kleur niet — zoals in Nederland, waar de Noordzee anders kleurt door het licht en de bodem. Maar helder kan het wel zijn.
En ik denk dat we allemaal van helder houden, niet?
Van een blauwe lucht, een blauwe zee, een horizon zonder wolkje. Niet van vertroebeld water of mistige luchten. En toch kan het niet letterlijk altijd helder zijn. Figuurlijk ook niet.

Ik hou ervan om de metafoor van het weer te gebruiken. En ergens klopt dat ook: ik voel mezelf soms zo’n weervrouwtje. Misschien ken je die nog wel: dat poppetje uit het oude Tiktak-huisje dat voorspelde of het mooi weer werd. Zo voel ik me vaak. Ik bén een en al weer.
Heen en weer ga ik ook. Ik schommel, ik duik, ik kom weer boven. Altijd weer.
Klaar om te genieten van een wolkeloze dag of om de volgende buien te trotseren.
Niet alleen mijn eigen buien trouwens.
Als mens ontmoet je namelijk de hele dag door ook die van een ander. Soms zacht en fijn, soms had je ze liever even ontlopen. Ik merk dat mij dat steeds beter lukt.

En daarmee bedoel ik niet dat ik mensen ontwijk, maar dat ik steeds sneller zie dat het de bui van de ánder is. Hun plaatselijke bui. Niet de mijne.
Of dat temperaturen ineens tot het vriespunt dalen. Alleen hoeft dat niet mijn gevoelstemperatuur te zijn.
Dat is wat ik de afgelopen tijd steeds meer heb geleerd over mezelf in relatie tot anderen. Voordat ik dat kon, moest ik één ding leren:
me niet aanpassen aan het weer van een ander, maar het weervrouwtje worden van mijn eigen huisje. Dat gaf helderheid.

Want ik geloof dat we elkaar niet alleen in woorden ontmoeten, maar in trillingen. We resoneren op elkaar. Dat kan een rustige stroming geven, een lemniscaat, maar ook een golfslagbad. We kunnen in deze resonantie buien doorgeven.
Soms wil de één zijn bui niet dragen en schuift hij hem, bewust of onbewust, naar jou.
Zo start elke weersituatie, oftewel elke communicatie, met een stroming. In die stroming ontmoeten onze patronen elkaar.
Zoals een hoog- en lagedrukgebied elkaar kan raken. Soms zonder problemen, soms met donder en bliksem.
Zo gaat dat ook met ons mensen, toch?

Er zijn nu eenmaal energiegevers en energievreters. Bij dat laatste gebeurt er altijd iets in jezelf. Dan gaat jouw innerlijke weerstation aan.
Je wilt de ander waarschuwen voor een opkomende storm:
Zie je dat dan niet? Begrijp je niet wat ik probeer te zeggen?
En dat precies was mijn patroon.
Ik ging uitleggen waar de storm vandaan kwam, hoeveel tijd we hadden voordat hij hier was, wat de ander moest doen om zich te beschermen.
Metaforisch natuurlijk. Eigenlijk legde ik alleen maar mezelf uit.
Met heel veel herhaling, zodat de ander op een gegeven moment misschien zou zeggen: “Dank voor het delen. Ik begrijp je storm.”
Oftewel: Ik begrijp je, Syl. Ik begrijp je gevoel.
Alleen werkt dat niet wanneer de ander niet mee resoneert met mijn energie of taal. Dan spreken we simpelweg een andere weertaal.
Wat ik een storm vind, ervaart de ander als wind mee.
Dus vraagt dat van mij een andere vorm van communicatie.
Niet om de ander te overtuigen van mijn storm, mijn regen of mijn zonneschijn.
Maar om trouw te blijven aan wat ík nodig heb op dat moment.
Als ik in de auto zit en de zon gaat schijnen, zet ik mijn zonnebril op.
Als het heel hard regent, zet ik mijn ruitenwissers aan om helder naar buiten te kijken.
Als het onweert en ik word geraakt door bliksem, weet ik wat ik moet doen.
Dat is helderheid.

Helder weten hoe jouw weg eruitziet. Helder zien begint altijd van binnenuit. In je eigen weerhuisje. In je auto. Of gewoon in je lichaam en geest.
Weten wie je bent, en weten dat je heel veel andere mensen ontmoet die een andere richting op gaan, hoeft geen botsing te zijn.
Je kunt elkaar ontmoeten, maar hou je handen aan je eigen stuur.
Dus ik voorspel dat het altijd helder kan zijn. Juist ook als het weercijfer 1 is. Of wanneer er code rood wordt afgegeven.
In jou zit altijd je eigen zon, die op je kan stralen. Die jouw buien kan opklaren.
De grootste uitdaging is om jouw zonnestralen niet uit te delen aan iemand die zijn eigen weerbericht moet leren lezen. Want jij bent niet verantwoordelijk voor zijn weerbericht.
Laat dat helder zijn.
Gaat dat altijd lukken?
Nee, natuurlijk niet. Ik blijf ook een weervrouwtje.
Maar mijn voorspellingen… die kloppen steeds vaker.